Hayat Yeniler Bizleri

yeniden başla

2011-12-22T01:56:00.001+02:00

Biraz da teşekkür etmek lazım dilekler yerine gelince…

Yeniden merhaba Duman

Teşekkürler…

bu yüzden saçmalamam...

2011-12-10T05:40:00.003+02:00

Gece 1:30 civarı apartmana girdiğimde, dışarıda yemek yiyen bir kedi gördüğümü sandım. Kapıyı açıp tekrar baktığımda, Duman’a benzeyen, ancak ona göre çok daha dağılmış ve korkak bir kedi gördüm. Bu herhalde o olamaz dedim, ama yüzü ve gözleri, daha soluk olmasına rağmen aynıydı.

Normalde koşarak içeri girdiği kapıdan bir süre girmek bile istemedi; daha doğrusu ben öyle olduğunu sandım, oysa ki içeri girecek gücü bile yokmuş. Zar zor adım atarak içeri girdi, apartmanın girişinde öylesine kalakaldı. Belli ki çok üşümüş, ıslanmış ve yorulmuştu.

Yanına yaklaştığımda normalde yaptığı sevinç tezahüratları yerine çıkardığı acı ve korku dolu sesi, sanırım çok uzun süre unutmayacağım. Daha önce bir kez beni bu kadar parçalayan bir ses çıkarmıştı, o da kuyruğu bir anlık da olsa asansör kapısına sıkıştığında. O anki duygularımın özeti tek kelimeyle korkuydu. Tabii ki şimdiki korkumun yanında o korku anlamsızmış.

Neredeyse her kararda olduğu gibi bu sefer de tek başıma karar veremedim ne yapacağıma ve, eve çıkarak annemi babamı uyandırdım, kedide ciddi bir problem olduğunu söyledim. Babamla hemen aşağı indik ancak kedi ortalıkta yoktu, ben direkt eve dönmeye hazırlanırken babam katlara tek tek bakmamızı önerdi. Ve birinci kata çıktığımızda, koridorun ortasında aynı korkak duruşa tekrar rastladık.

Babam yaklaşınca yine aynı sesi çıkardı Duman, ancak babam onu kucağına aldı ve eve getirdi. Evde su veya yemeğin yanına bile yaklaşmadı, kendini olduğu gibi yere bıraktı ve uyudu. Saat 2’de başlayan bu uyku, evin sevdiği yerlerinde, elbette o haliyle gidebildiği yakınlıkta olanlarda, devam etti.

Normalde kediyi duygusal olarak çok sevse de fiziksel olarak sevmeye çekinen annem, o halini görünce kendisine ‘küçük’ diye hitap etti ve sevmeye başladı, aynı ben ve babam gibi o da acı çektiğini anlamıştı Duman’ın.

Normalde çok sesli ve neşeli bir hayvanın o akşamki halini, özellikle yüzünü ve bakışlarını unutamayacağım; tarifsiz bir yorgunluk, acı çekme ve pes etmişlik.

Nefes alması da çok hızlanmıştı, tabii ki durumun ciddiyetini o zaman anlamadığım için diyaframının, organlarının akciğerine yüklendiğinin ve bu yüzden her nefesinin bir işkence olduğunu fark etmemiştim.

Uyumam mümkün olmadığı için ben de Duman’ın yanına yattım, patisini avucuma aldım ve sabaha kadar öyle bekledim. Yanında olduğumu ve güvende olduğunu hissetmesini, her şeyin yoluna gireceğini düşünmesini istedim. Ben öyle hissetmesem bile o öyle hissetsin istedim, çünkü belki de evde son kez uyuyacaktı, onda da rahat olsun istedim.

Sabah olduğunda, Duman uykusundan uyandığında, biraz hareket etmeye yeltendi, ama canının acıdığını hırıltılardan anlamak mümkündü. Dönmeye çalıştı, ama dönemeyince pes etti ve kendini bıraktı.

Veterinere götürmem gerektiği için kafesini getirdim; evden çıkacağını fark etti, hareket edip uzaklaşmaya çalıştı. O an, normalde onu kafesine sokmak için verdiğim uğraşları özledim. Kafese girdiğinde sadece bir kez itiraz sesi çıkardı, sonra da sustu. Her duygusu için defalarca ve ayrı ayrı ses çıkaran Duman’dan bu kez ses çıkmıyordu. Normalde kafeste götürürken içimi parçalayan itirazlarını duymamak daha da acı vericiydi.

Veterinerdeki işlemler sonunda durumunun ciddi olduğu ve kesinlikle ameliyat olması gerektiği, ama bu ameliyatın da çok riskli olduğu anlatıldı. Maddi konulara geçildiğinde ben zaten duygusal ve zihinsel olarak kopmaya başlamıştım ama, bozuntuya vermeden biraz daha konuştum. Gayet rahat ve güler yüzlü bir biçimde prosedürü onaylayıp iyi günler diledim ve veterinerden çıktım.

Veteriner kapısı kapanır kapanmaz önce gözlerim sonra da yanaklarımın ıslanmasına engel olamadım; zaten kendimi zor tutuyordum, saldım. Eve geldiğimde birkaç saat ağladım, sonra zorla bir şeyler yedim, sonra günün yorgunluğuyla bir süre uykuya bayıldım, uyandığımda da ağlamaya devam ettim.

Hayat çok acımasız gerçekten, şöyle ki; çok gençken dayımı, daha yakın zamanlarda da dedemi, babaannemi ve anneannemi kaybettim. Her birine ayrı ayrı çok üzülsem de, hiçbirinde bugün ağladığım kadar ağlamamıştım. Hayatın acımasız kısmı da bu bence, insan o kadar bencil ki, kaybına en çok üzüldüğü şey bir birey değil bir kedi olabiliyor. Açıkçası kaybettiğim diğer insanlara haksızlık yaptığımı hissediyorum ama, üzüntümü de durduramıyorum.

Ameliyat saati yaklaşmadan veterinere uğrayıp son işlemlere de onay verdim; o zamana kadar manyaklar gibi ağlamış olduğum için gözlerim kuzenimin tabiriyle ‘kurbağa göz’e dönüşmüştü. Zaten veterinere girdiğimde de ağlamamak için kendimi zor tuttum. Ameliyatı yapacak doktorla tanıştım, prosedürün 50 – 50 başarı oranı olduğunu söyledi. Orada da kendimi tuttum ama ameliyattan önce Duman’ı, belki de son kez, görmek istedim.

Daha yanına yaklaştığım an, sessiz bir biçimde ağlamaya başlamıştım bile. Biraz başını sevdim, biraz konuştum ama Duman zaten korku, çaresizlik, ve de verilen ağrı kesicinin sersemliğiyle pek de fark edilmeyecek bir haldeydi. Beni fark etti ama, bir tepki veremedi. Fiziksel ve duygusal olarak dağılsam bile, son görüşüm olma ihtimalim olduğu için, biraz daha durdum. Asistan veteriner bayanın elime sıkıştırdığı mendile teşekkür ederek odadan çıktım.

Yukarıda veteriner doktor iyi olup olmadığımı sordu, çok etkilendiğimi belirterek üzüldü. Daha sonra ameliyat için iyi şanslar dilememi istedi. İyi şanslar… Şansa da bağlıydı demek yaşam veya ölüm…

Eve döndüm ve ameliyatın sonucunu beklemeye başladım; beklediğim telefon geldiğinde çevreme gülümsedim, iyiyim, duyacağım her neyse duymaya hazırım havasında ama, hiç de hazır değildim. Doktor ameliyatın iyi geçtiğini, ancak ilk 24 saatin çok kritik olduğunu söyledi. Teşekkür ettim.

Şu an saat sabah 5:30; Duman önceki akşam 17:30’da ameliyata girmişti, demek ki yarısı bitti. En son duyduğumda, babam kapanmadan veterinere uğramıştı, Duman da anesteziden yavaş yavaş ayılıyordu, iyiydi yani.

Doktora Duman’ı görüp göremeyeceğimi sorunca, ameliyat öncesi etkilenmemi düşünerek, görmememin şimdilik daha iyi olacağını söyledi. Peki dedim.

Şu anki hissiyatım çok karışık; bir yandan devamlı dua ediyorum inşallah iyileşir diye, bir yandan da kendimi kötü ihtimale de hazırlamaya çalışıyorum; acaba gömer miyim, başka bir kedi alır mıyım, alırsam yavru mu alırım sokaktan mı alırım diye.

Ve de tüm bunlar, bunca duygu, bunca yazı, bunca gözyaşı, sadece 1 senedir hayatımda olan bir kedi için…

Hala umudum var gerçi, bu sonlardan kaçış yok ama biraz daha ertelemek istiyorum, bu seferlik, ilk seferlik, son seferlik...

Büyümek zormuş; yaş olarak değil, hayat olarak büyümek. Bir kediden başlayıp birçok insanı düşündüğümde, korkuyorum.

Küçük olmak, küçük kalmak, saçmalamak istiyorum.

Ve bunu isteyerek zaten saçmalıyorum…

Duman

2011-12-09T11:28:00.000+02:00

Geceden beri bir saniye bile uyku girmedi gözüme, son iki saattir ise kendimi durduramıyorum; sürekli ağlıyorum.

Nasıl bu kadar kısa sürede hayatımıza girdin, nasıl seni bu kadar sevdik, nasıl birden hayatımızdan çıkma ihtimalin oldu.

İnşallah herşey düzelir, içimdeki ses yanılır ve bir kez daha dört ayak üzerine düşersin…

tomorrow..?

2011-11-09T04:32:00.000+02:00

hergün herkese içimden sorduğum soru...

Krallar

2011-10-25T02:47:00.001+03:00

Her neyse beni bu kadar etkileyen, teşekkür ediyorum…

Kıyıda köşede kalmış kayıp notalar gibi, ilk ve son kez duyduğunuzda sizi ağlatan o şarkı her neyse…

Geldiği her yere kelebekler konduran, ölüme ölümle meydan okuyan o ışık her neyse…

Günlerdir görmediği mutluluğu gözlerinde biriktiren o duygu her neyse…

Kimse için söylenmemiş bir şeyi tek seferde söyleten her neyse…

Yazıldığında bir değil bin kere daha okunduğunda anlamını yitirmeyen o her neyse…

Teşekkür ediyorum.

Hepimiz krallarız bugün… hepimiz tanrıyız…

Hepimiz birer zindanız; hepimiz aydın…

Hepimiz her neysek oyuz…

Her neysek…

Her neyse…

Sessiz Gemi

2011-09-19T16:07:00.001+03:00

Hep başkalarının müzik videolarını paylaşacak değilim tabii ki; elbette ses ve görüntü bir klip kalitesinde olmasa da, stüdyodan bir canlı performans paylaşmak istedim.

Şarkı daha önce birçok yorumcu tarafından da okunmuş olan, Yahya Kemal Beyatlı’nın şiirinin yabancı bir melodiyle bütünleşmiş hali; Sessiz Gemi. Normalde dinlediğimizden biraz daha tempolu bu yorum ama, bana sanki şarkının atmak istediği ritim buymuş gibi geldi.

Umarım beğenirsiniz…

do you... do you.. do you...

2011-09-16T00:50:00.002+03:00

Her yazının, şiirin veya şarkının, hatta cümlenin veya mısranın, ve hatta kelimenin her birey için etkisi ve izlenimi farklı. Birine çok etkileyici gelen bir söz, diğeri için sade, anlamsız veya özensiz gelebiliyor.

Bu gerçeği göze alarak, benim çok hoşuma giden bir şarkıyı paylaşmak istedim. Şarkıda şöyle diyor:

“Do you recall what made us fall, was there noise at all?”

Nedense benim çok hoşuma gitti bu söz, bizi düşüren neydi hatırlıyor musun, ve hiç ses çıkmış mıydı? Yani düşüşümüz her ne nedendendiyse ne kadar da önemsizmiş, ses bile çıkarmadı. Tabii bu önemsizlik sadece bireyler arasındaki anlamla ilgili de olmayabilir; hayatın geneli anlamındaki önemsizlik; ya onca ses arasında bu düşüşün sesinin duyulmaması, ya da düşüşün ses çıkaracak kadar bile etkili olmaması.

Sözü neden beğendiğimi tam anlatamadım, hatta kendim emin de değilim sözün ne anlama geldiğinden. Ama çok da önemi yok, hoşuma gitti, etkiledi beni, güzeldi.

İşbu şarkı:

Artık futbol konuşacak..!

2011-09-13T12:45:00.001+03:00

Ligin ilk haftasının bitmesiyle, uzun zamandır hasretini çektiğimiz futbol sezonunun başlangıcına bir göz atabilmiş olduk. Elbette ilk hafta yorum yapmak için erken ancak şimdiden söylenebilecek birkaç şey var.

Beşiktaş: Her ne kadar kadrosu iyi gözükse de, Eskişehir maçında çok net bir yenilgi aldı. Ruhtan, hırstan ve mücadeleden yoksun bir oyun sergiledi. Defanstaki zaaflar, özellikle senelerdir halledilemeyen sağ bek pozisyonunun da açık vermesiyle çok göze battı. İlerde ise takımın tamamen Quaresma ve biraz da Simao’ya endeksli olması, bu ikilinin performans düşüklüğünü de düşünürsel endişe verici bir durum. Bir de belli ki bu takımda Ernst 100% ilk 11 oynamalı, yoksa orta saha da kısa sürede oyundan düşüyor. Bu sene için çok ümitli değilim açıkçası; ilk 4’e girerse iyi.

Galatasaray: Aslında en kaliteli kadro bu takımda, ilk maçı kaybetmiş olsalar bile bence bu kadro iş yapar. Özellikle Felipo Melo ve Selçuk iyi anlaşmaya başlarsa, durdurulamaz duruma gelebilirler. Sercan ve Engin de form yakalarsa çok faydalı olurlar. Tabii ki Fatih Terim de başlı başına bir faktör. Bu sene bence şampiyonluğun en büyük adaylarından biri.

Fenerbahçe: Çok kan kaybetti dense de Alex oldukça bu takım ayakta durur; Volkan, Gökhan ve Emre oldukça da iş yapmaya devam eder. Yalnız bu seneki takımın şampiyon olan takımdan daha güçsüz olduğu da aşikar; belli ki tek farklı skor çok göreceğiz. Şampiyonluğa oynayabilir ama rakipleri çok güçlü, şansını az görüyorum. Bir de her maçta hem kendi hem karşıt taraftarların tepkisi çok yıpratıcı olacaktır.

Trabzonspor: İlk hafta berabere kaldı ama yanıltıcı olmasın, çok sağlam bir takım. Adrian ilk maçtaki performansını geri kalan haftalarda sürdürürse, diğer takımların korkulu rüyası olur. Zokora ve Volkan da Burak ve diğerleriyle iyi uyum sağlarsa, ofansif olarak cidden güçlü bir takım bizi bekliyor. En önemlisi ise, başlarında Şenol Güneş gibi hak ettiği değeri çok sonradan görmüş, müthiş bir teknik direktör var. Geçen sene olduğu gibi bu sene de haklı olarak çok iddialı.

Bursaspor: N'diaye ve Bangura transferleri gerçekten tam 12’den olmuş; özellikle N'diaye müthiş bir performans sergiledi, ve Bursa Kayserispor’u ilk maçta 3 - 0 gibi rahat bir şekilde yenmeyi bildi. Evet takım çok değişti ama Bursaspor hem başarıya alıştı, hem de kendine güveni sürdürülebilir başarılarla tazelendi. Galatasaray ve Trabzon ile birlikte şampiyonluğun en güçlü adayı.

Bu takımların dışında Eskişehirspor ve İstanbul Büyükşehir Belediye Spor güçlü kadroları ve yüksek formlarıyla üst sıraları zorlayabilir. Gaziantep ve Kayserispor da daha hızlanacaktır. Zaten bu sene ligde çok güçsüz bir takım yok, dolayısıyla her maç zor ve zevkli geçecek gibi gözüküyor.

Hayırlı olsun diyor, tüm takımlara başarılar diliyorum.

P. S. Fikstür için: http://www.tff.org/default.aspx?pageID=1042

Megrim

2011-08-11T18:38:00.005+03:00

Magic the Gathering kart oyununda ‘Megrim’ adlı bir kart var; bu kart oyunda olduğu sürece oyuncu elindeki bir kartı dışarı attığı zaman hasar görüyor. Kartın altında da o evrenin kahramanlarından birinin sözü yazıyor:

"acından kaçabilirsin, ama ondan önce sen yorulursun."

Bize acı verecek olaylardan kısa süreliğine de olsa kaçıp zihni rahatlatmak güzel bir fikir olsa da, eninde sonunda bunlarla yüzleşmemiz gerekiyor. Ve o yüzleşme sonunda bir şeyleri bırakmak, bünyemizden, hayatımızdan dışarı atmak da insanın ruhuna hasar veriyor.

Ne kadar kaçılır, nasıl yüzleşilir, neler bırakılabilir…

Ne kadar rahatlatır, ne kadar acı verir…

Kişi hala tam mıdır...

Muayenehaneme Dokunma

2011-06-27T14:05:00.001+03:00

Babası doktor biri olarak elbette taraflı gelebilir yazdıklarım ama, Sağlık Bakanlığı'nın doktorların muayenehane açma ve sürdürme konusundaki yeni kanunları gerçekten hayatını bu işe adamış tüm doktorlara eziyet çektirmek ve haksızlık etmekten başka yeni birşey getirmiyor.

Bu farkındalıkla kurulmuş sosyal sitelerden biri de başlıkta adı geçen 'Muayenehaneme Dokunma':

http://www.muayenehanemedokunma.org/

Her türlü bilginin yanında yapılan aktivitelerden de haberdar olunabilecek, başarılı bir internet sitesi.

Evet ucu bana dokunmasa belki aklıma bile gelmezdi paylaşmak ama, bazen herkesin gerçeğine uyanmak için önce kendi gerçeğine uyanmak gerekiyor...

Kartal kupayı..!

2011-05-12T01:14:00.008+03:00

Şu veya bu takım şampiyon olmasın diye değil de, kendi takımının başarısı için heyecanlanarak maç izlemek gerçekten farklı bir duygu.

Bu sene ligdeki en kaliteli kadroya sahip olmasına rağmen istenen başarıyı elde edemeyen Beşiktaş’ın Ziraat Türkiye Kupası final mücadelesinde İstanbul Büyükşehir Belediyespor ile yaptığı maç, kalbimi sıkıştıracak kadar heyecanlıydı ve sonunda zaferle bitmesi elbette benim için çok sevindirici oldu.

Buradaki acı durum, çok uzun zamandır Beşiktaş’ın başarısı için heyecanlanmamıştım; keşke ligdeki şampiyonluk yarışında Beşiktaş da olsaydı da bu heyecanı her hafta yaşayabilseydim. Kısmetse seneye inşallah.

Burada elbette Ricardo Andrade Quaresma Bernardo yani kısaca Q7 için ayrıca bir şeyler söylemek istiyorum. Evet bencil oynuyor, vermesi gerektiğinden daha az pas veriyor ve bazen pozisyonları çok zorlayabiliyor. Ayrıca ara ara gereksiz şutlar da çekebiliyor. Hatta bazen sinirlerine hakim olamayıp kart görebiliyor. Bunların hepsini kabul ediyorum.

Bunun yanında kendisi, son yıllarda Beşiktaş forması altında izlediğim en yetenekli, hırslı ve takımı benimseyen futbolculardan biri. O kadar ki kendisini izlemek gerçekten büyük bir zevk. Hele ki bir de ‘trivela’ diye tabir edilen ayak dışı vuruş şekliyle attığı paslar ve goller gerçekten görsel bir şölen. Daha uzun yıllar Beşiktaş’ta forma giyer inşallah diyeceğim ama, gönlüm burada başarılı olup gelecek sene sonunda Avrupa’da daha büyük bir takıma gitmesinden yana, çünkü kabul etmek lazım ki kendisi uluslar arası bazda daha başarılı olacak takımlarda oynayacak kadar iyi ve bunu da hak ediyor. Yanlış anlaşılmasın, tabii ki kalırsa çok mutlu olurum, tabiri caizse tapıyorum futboluna ama, yine de gönlüm daha büyük başarılar kazanmasından yana.

Tüm Beşiktaş’lı futbolcuları tebrik ediyor, yurt içi ve yurt dışı başarılarının devamını diliyorum.

*resimler: http://www.bjk.com.tr

Çocuklardık...

2011-04-23T00:10:00.010+03:00

...parlak yıldızlardık o zaman.

kalbim duruyor zamanı var

2011-03-25T21:27:00.000+02:00

Özgün müzik konusunda kafamda soru işaretleri var; bir yandan bu müziği yapan yorumcuları, yorumlarını ve kendilerine has şarkılarını beğenirken, bir yandan da şarkılardaki siyasi öğeler ve bazı yorumcuların abartı yorumları yüzünden bu türden soğuya da biliyorum.

Gelgelelim, adını ilk kez duyduğum Düşbaz adlı grubun Bahar adlı şarkısını, ciddi olarak çok beğendim. Ezgi, düzenleme ve sözlerin hepsi birbirinden güzel, herhangi birinde bir hata veya eksik bulamıyorum. Klip içinse negatif bir yorum yapmaya gerek yok, belli ki düşük bütçeyle çekilmiş mütevazi bir klip, elbette animasyon anlamında günümüz standartlarında değil ama yine de iyi niyetli eforu görmezden gelemem, daha güzel kliplere inşallah.

Şarkının kendisi budur:

Şarkıyı birkaç kez dinledikten sonra bile sıkılmadan bir kez daha dinlemek istiyorum, o kadar beğendim yani şarkıyı. Garip bir naif hava var şarkıda, onu da güzel yansıtmışlar dinleyiciye. Anlatmak istediklerini yalın bir şekilde anlatmışlar, ve sonuçta başarılı bir çalışma ortaya çıkmış.

Vampir Günlükleri

2011-03-09T16:41:00.004+02:00

Hikayeleri, efsaneleri, doğa üstü güçleri ve imrenilecek lanetleri olan sonsuz yaşamları ile vampirler, her türlü sanat dalında yüzlerce kez yer almıştır. Bunlardan son zamanlarda elbette en popüler olanı Twilight Saga filmleri olsa da, vampirlerin daha güzel örnekler mevcut.

Örneğin Interview with the Vampire ve Bram Stoker’s Dracula vampirlerle ilgili çekilmiş çok iyi filmlerdi; tarihsel vampir mitlerine uygunlukları ve de vampirleri gerçekten hak ettikleri karizma ve gizemle işlemeleri bunun en büyük sebeplerinden biri, elbette 2 filmde de çok usta oyuncular olması bunların hepsini perçinledi. Ancak bu 2 örnek dışında, bence vampir konusunu güzel işleyen dizi veya film mevcut değil. Twilight serisi sığ bir aşk hikayesi olmaktan öteye gidemiyor, üstelik güneşte parlayan vampirler gibi saçma bir olgu getiriyor. Blade serisi iyi başlamış olmasına rağmen serinin devamının kalitesini yitirmesi serinin genel imajını da düşürdü. True Blood dizisi ise, kendini olduğundan daha derin, manalı ve felsefi göstermeye çalıştığı için, üstüne iki beden büyük bir gömlek giydirilmiş ortalama bir diziden öteye gidemiyor. Buffy the Vampire Slayer ve Angel dizilerinin çok seveni olsa da, bence onlar da ortalamanın üzerine çıkmakta zorlanıyorlar.

The CW TV’nin bir kitap serisinden yola çıkarak çektiği The Vampire Diaries, benim bu saydığım örnekler içinde en beğendiğim yapımlardan biri oldu. Diziyi tanımlamak gerekirse True Blood, Supernatural ve The O.C.’nin karışımı diyebiliriz, yani dizi çok orijinal değil. Ancak yine de bu harmanı çok usturuplu ve sürükleyici şekilde işlediği için dizi kendini izlettiriyor. Bunun birkaç basit sebebi var; öncelikle, dizi klasik vampir hikayelerine sağdık kalıyor, yani güneşte parlayan vampirler yok. Ayrıca dizi olduğundan fazlasını yapmaya çalışmıyor, gereksiz toplumsal mesajlar, aşırı derin olmaya çalışan karakterler yok. Elbette bir aşk hikayesi var, ancak o hikaye de güzel işlenmiş ve işler yüzyıllar öncesinden gelen detaylarla çok güzel karışıyor.

Dizinin bir önemli artısı da oyuncu kadrosu, genel olarak Ian Somerhalder dışında tanınan ve deneyimli oyuncular yok, en azından başrollerde. Başroldeki oyuncuların genç ama iyi oyuncular olması, ve yaş olarak da rollerine uyması önemli bir artı. Elbette yeni bir dizi olduğu için de özel efektler gayet başarılı kullanılmış.

Aslında bu yazdıklarımı okuduğumda, diziyi izlememiş birinin izlemek için bir sebep bulamayacağını görüyorum, çünkü dizi konu ve işleniş olarak ‘yeni’ değil. Dizinin asıl güzelliği, bilinen ve çok işlenen, ama kullanım kalitesi yapımdan yapıma değişen bir konuyu, çok kaliteli ve merak uyandırıcı şekilde işlemiş olması.

Diziye bir şans vermenizi öneririm, daha ilk bölümden kalitesini belli edecek ve kendisini izlettirecektir.

Black Swan

2011-03-06T02:49:00.001+02:00

Filmin bittiği anda bu yazıyı yazıyor olsaydım, genelde tek kelimeden oluşan cümleler kurardım: harika, mükemmel, olağanüstü, şaheser, inanılmaz, büyüleyici… Filmi izledikten birkaç saat sonra bu yazıyı yazarken de aslında aynı düşünceleri paylaşıyorum.

Bu senenin önemli filmlerden The Fighter, The Social Network, Inception ve Black Swan’ı izledim. The King’s Speech’i henüz izlemedim, izler miyim ona da emin değilim ama şuna eminim ki, sadece bu sene için değil, son yıllarda izlediğim en muhteşem film kesinlikle Black Swan.

Çok fazla yazmaya gerek yok, Natalie Portman insan üstü bir oyunculuk sergilemiş, aldığı Oscar ödülünü de sonuna kadar hak etmiş. Zaten filmin kadrosu onun dışında da çok sağlam: Winona Ryder, Vincent Cassel, Mila Kunis ve Barbara Hershey. Ancak bu isimler bile Portman’ın fantastik performansını desteklemekten öteye gidemiyor; Portman cidden akıl almaz derecede iyi oynamış. Filmi daha da büyüleyici hale getiren ise, filmin psikolojik gerilim şeklinde gelişmesi ve sonuna kadar da bu gerilimin artarak devam etmesi; böylece yalnızca bir balerinin azminin hikayesini değil, emeklerinin ruhuna yaşattığı travmaları da izlemiş oluyoruz. Filmin fragmanı aşağıda:

Bazı olaylardan etkilendikten sonra sarsılırız, silkeleniriz, titreriz, tüylerimiz diken diken olur. Bu film ise, tabiri caizse, ruhumu duvardan duvara vurup yere fırlattı ve öylece ortada bıraktı; silkinip kendime gelmem gerçekten de vaktimi aldı. Mecazi olarak değil, fiziksel olarak ağzım açıkta kaldı.

Uzun lafın kısası, ne olursa olsun izlenmeli.

Terabithia habbesi... le le le...

2011-02-10T16:47:00.003+02:00

Bridge to Terabithia, yani Terabithia köprüsü adlı filmi izlemeyenler bu yazıyı okumasın, veya okuyacaklarsa da bilsinler ki spoiler olacak, uyarmadı demeyin.

Filmin fragmanı budur:

Film yapımcılarına 2 çift lafım var: what the hell were you thinking (anlasınlar diye İngilizce yazıyorum). Yani o kadar enteresan ki, Narnia veya Harry Potter serileri gibi eğlenceli ve fantastik ama nihai olarak çocuklara yönelik macera filmi olarak tanıtılan bu film de, doğal olarak insanda izlerken de o beklentiyi bırakıyor.

Zaten filmin son yarım saatine kadar mutlu mesut izleyip, hayatın ne kadar güzel olduğunu veya en azından olabileceğini düşünüyorsunuz. Sonra… sonra işte o yarım saat geliyor.

Gerçekten… ne düşünüyordunuz? Tamam kabul, bir çocuk filminde birileri ölebilir. Bu ölen başrollerden de olabilir, o da tamam. Hatta bu ölen, filmin baş kahramanının aşık olduğu kız bile olabilir, hadi ona da tamam dedim. İyi de, filmdeki çocuk, aşık olduğu kızla zaman geçirmek yerine çocuk aklıyla beğendiği öğretmeniyle geziye gider, ve döndüğünde sevdiği kızın öldüğünü öğrenirse, filmin son bölümleri cenaze, ölüm derken Terabithia’dan çıkıp depresif diyarlara yolculuk ederse, ve çocuk da kızın yanında olamayıp bir nevi ölümünden dolayı hayatı boyunca suçluluk duyarsa, bu nasıl çocuk filmidir? Ben izlerken sonunda o kadar düğüm olmuştu ki boğazım ağlayamamıştım bile, uzun süre de toparlanamadım filmden sonra, deli misiniz be yapımcılar..!

Neyse… gerçekten dayanabilecekseniz izleyin, yoksa boş verin gitsin, üzmeyin kendinizi.

Kara.. Kara.. Kara..

2011-02-06T16:41:00.001+02:00

Türk sanat müziğini babamın yakın hayranlığından dolayı ortalamanın üstünde bildiğimi söyleyebilirim, genel olarak biraz yavaş ve depresif bulsam da çok sevdiğim hem yavaş hem hareketli birçok şarkı var.

Geçenlerde alaturka müzik çalan bir radyoda rastladığım bir şarkı ise, ilk kez duyduğum ve dinlediğim için dikkatimi çekti, çok da hoşuma gitti, paylaşayım istedim:

Emel Sayın’ın yorumunun dışında gençliğinde ne kadar güzel olduğunu gördüğümüz bu videoda şarkının tamamı yok ama zaten ana fikri, daha doğrusu bence en can alıcı kısmı, nakarat kısmı. Özellikle melodinin bir anda yavaşlayıp, sonra yeniden hızlanması güzel işlenmiş. Aynı şarkının bir başka güzel yorumunu İnci Çayırlı’dan, bir başka vasat yorumunu da Göksel’den dinleyebilirsiniz.

O gün bugün şu gün...

2011-02-03T18:48:00.009+02:00

Bugün kimsenin resmine dokunmadım; bir hoş da değilim, pişman da. Ayrıca o gün bugün de değil. Ama artık kısa cümleler değilse de daha küçük hayaller kuruyorsam, sebebi bugün. Tatillerim daha keyifsiz geçiyorsa, boş vakitlerimde canım sıkılıyorsa, düşünmekten kaçıyorsam, hafta sonu gelsin istemiyorsam, sebebi bugün. Daha olgunsam, yani daha az gülüyor, daha çok susuyor ve bunun hayatın gerçeği olduğunu kabul ediyorsam, sebebi bugün. Bir sürü dünüm rezil, bir sürü yarınım da heba olduysa, sebebi bugün. Bir şeylere inancım azaldıysa, hatta kendime inancım azaldıysa… evet… bugün.

Tarihte hiçbir önemi yok belki de bugünün. Zaten tarihi bir önemi de yok, benim doğduğum yıl ve sonrasından itibaren önem kazandı bugün, o da ben ve birkaç başka kişi için. Aslında benim için de artık önemli olmamalı ama… neyse.

İşin komiği, hiçbir şey de yaşanmadı bugün. Öncesinde bile neredeyse hiçbir şey yaşanmadı. Sanırım asıl sebep de o, yaşanmadığı için sebebi bugün.

Çok histerik olmaya gerek yok; çok sevdiğim bir gün olması gerekirken, hiç sevmediğim bir gün bugün. Bugün bile sevsem de bugünü sevmiyorum. Şımarık bir çocuk gibi de inatla sevmemeye devam edeceğim, en azından bir süre daha, bugünü.

"That day, what a marvelous mess, but noone thinks so..."

Öyle olmuyor, böyle de olmuyor

2011-01-30T02:22:00.003+02:00

N’olur sen de fazla üzülme

Hep kendi kendine yenilme

Bu konuda uzun uzun yazacaktım ama vazgeçtim, fazla söze gerek yok. Birileri ayrılıkla, yalnızlıkla, düşmekle ilgili bir şeyler yazacaksa, şu şekilde olsun: sade, naif, içten ve gerçekçi.

Ben de döndüm tekrar sana

Sönmek için yana yana

“Düştüysek kalkarız daha ölmedik ya, büyük yeminlerden vazgeçip dönmedik ya” gibi gereksiz derecede iddialı, klişe ve umursamaz sözler yazıldıkça, söyleyen Yonca Lodi gibi sevdiğim bir yorumcu olsa bile dinlemekten kaçınacağım.

Güllere de aşk olsun gene sen kokacaksan

Fallara da aşk olsun gene sen çıkacaksan

Bu konuyu Ayça’yla da konuştuk aslında, bu şarkıyı neden bu kadar çok sevmediğimi, hatta alenen uyuz olduğumu ve nefret ettiğimi, o da bu kadar güçlü hislerle olmasa da katıldı bana; gerçekten yapay sözleri olan, içi boş bir şarkıdan başka bir şey değil.

Sana inandım koştum geldim

Dünde ne vardı unuttum geldim

Bu kadar. 2 - 3 mısra yeterli, şaşalı kelimelere, iddialı sözlere gerek yok. Bu kadar.

Uzaklara dalıp gitme

Gözlerin de dolmasın

Kimse böyle yalnız olmasın

Şebnem Ferah - Kaydı YayınlaYalnız (HD)

Beklenti

2011-01-28T01:51:00.002+02:00

Aleni bir şekilde konuyu Aydın’ın en son blog yazısından (Gazoz) alıyorum ama, hayvanlara ve özellikle kedi ve köpeklere karşı sevgim gerçekten inanılmaz boyutlara ulaştı. Elbette en başta bu sevgi şirin görüntülerine, sizle oyun oynamalarına veya sizi karşılıksız sevmelerine karşı olsa da, onları daha iyi tanıdıkça sevmenin dışında hayrete düşüyor hatta inanamıyorsunuz.

Belki de benim en çok dikkatimi çeken, hiç bitmeyen merakları ve bu merakın getirdiği sonsuz heyecan ve bir şeyler keşfetmenin mutluluğu. Bu beni çok etkiliyor çünkü artık hiçbirimiz herhangi bir şey için bu heyecanın veya merakın üçte birini bile duymuyoruz. Yaptığımız çoğu şeyi yapmamız gerektiği, veya yapılması beklendiği için yapıyoruz. Gerçekten içimizden gelerek, bitmeyeni geçtim orta vade süren bir heyecanla yaptığımız bir şey bile varsa çok şanslıyız, ama o bile çoğumuzda yok. Bu aralar konuştuğum birden fazla arkadaşım hayatta neyi yapmayı sevdiklerini arıyorlarmış, belki de bu yüzden bu dikkatimi çekti.

Bir de yine hayvanların insanlara duyduğu karşılıksız güven ve hatta teslimiyet duygusu beni çok etkiliyor. Birçok eğitimde güven aktiviteleri çerçevesinde gözlerim kapalı yürümem, koşmam, şekil almam veya kendimi bırakmam gerekebiliyor ve bugüne kadar bunu bir kere bile yapamadım, ya bir şekilde görecek bir boşluk bırakıyorum, ya da direkt tırsıp fazla bir şey yapmıyorum. Hayvanların bize karşı duydukları tam güven hissi, yani bizden fiziksel veya ruhsal herhangi bir zarar görmeyeceklerine 100% emin olmaları, bence imrenilesi bir duygu.

Neyse çok uzatmadan, bunları düşünmemi sağlayan filme -Hachiko: A Dog's Story- bir bakalım:

Önceden uyarayım, çok duygusal hatta biraz da depresif bir hikaye, neşeli bir hayvan filmi kesinlikle değil.

Ancak bağlanmayı, sadakati, sevgiyi, hayatı ve ölümü, bir köpeğin gözünden ama aynı bir insanın hissinden anlatıyor. Hikaye de gerçek bir olaydan esinlenerek yazıldığı için daha da etkileyici olmuş film.

Elbette bu hislerimin güçlenmesinde, artık her gün evimizde olan ve kalıcı misafirliğe yaklaşan, apartmanın kedisi Duman’ın da etkisi büyük.

Andy Wilson: Hey. You know we love you, Hachi. We want you to stay here with us. If you have to go... that's okay too. Good-bye, Hachi.

Her halinden apaçi belli o da...

2011-01-08T02:10:00.006+02:00

Apaçilik bir yaşam tarzıdır. Derin bir felsefedir; anlaması zor, yaşaması daha da zordur. Kimse sonradan apaçi olamaz; içten gelir, doğuştan vardır. Emek ister, yürek ister, cesaret ister…

Kıvrak motiflerle bezenmiş göz alıcı ve kışkırtıcı bir dansı vardır; her isteyen yapamaz. Seneler süren antrenman, egzersiz ve çalışmalardan sonra ancak amatör olarak yapılabilir, ustalaşmak neredeyse imkansızdır.

Aşağıdaki videoda senelerin emeğiyle ustalık seviyesine erişmiş üstün apaçileri izleyebilirsiniz:

Gıpta ettim, hatta imrendim, hatta kıskandım. Saygıyla önlerinde eğiliyorum.

Unutmayın: apaçi huzurdur, apaçi ilhamdır, apaçi candır..!

Narnia Günlükleri

2011-01-06T23:37:00.004+02:00

1898 doğumlu Clive Staples Lewis’in eseri olan ve sonuncusu 1956’da yayımlanan, yedi kitaptan oluşan Narnia Günlükleri serisi, kitaplarından çok filmleriyle olsa da beğeni kazanmış ve çağdaş fantezi türünü hem çocuklara hem de büyüklere başarılı bir şekilde yaşatmış bir eser. Bu serinin kitapları ise sırasıyla şu şekilde: The Magician’s Nephew, The Lion, the Witch and the Wardrobe, The Horse and His Boy, Prince Caspian, The Voyage of the Dawn Treader, The Silver Chair ve The Last Battle. Filmi çekilenler ise 2., 4. ve 5. kitaplar. Filmlerin fragmanlarını aşağıda bulabilirsiniz:

Birkaç gün önce 3. filmi de seyredip seriyi -en azından şimdilik- bitirdikten sonra şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki fantezi sürünü seven herkes bu filmleri izlemeli; hem oyunculuk, hem senaryonun ekrana yansıtılması, hem de görsel efekt konusunda 3 film de çok başarılı. Türk izleyicileri için enteresan birkaç detay da var; örneğin serideki iyi tarafın en güçlü varlığı olan, Liam Neeson’ın seslendirdiği aslanın ismi de Aslan; anlamsız bir detay gibi gözükse de aslında izlerken insanın hoşuna gidiyor. Ayrıca ilk filmde kendisine istediğini yiyebilme dileği sunulan çocuğun “Turkish delight” (lokum) şeklinde cevap vermesi de ayrı bir güzellik.

Elbette bir Yüzüklerin Efendisi üçlemesi olmasa da, biraz daha hafif ve esprili, ama alabildiğine fantastik bu 3 güzel filmi izlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum.

“When Aslan bares his teeth, winter meets its death” - Peter Pevensie

Bed of Roses

2010-12-26T01:22:00.001+02:00

There is nothing that the rain won’t clean
However much we may have sinned
Fade away, they will, as if unseen
With each drop our soul is skinned

There is nothing that the rain won’t clean
It’s time for the soul to rest and dream
To see what it’s done, and know where it’s been
And put the final dot to each and every ream

There is nothing that the rain won’t clean
Yet it better stop now; the soil has thinned
It must smell nice, and feel serene
For I came for the roses, not the wind.

***

Bir süredir İngilizce şiir yazmayı denememiştim, umarım unutmamışımdır.

Ziyaretçiler

2010-12-20T18:01:00.003+02:00

Televizyon tarihinin en başarılı iki bilim kurgu dizisinden Battlestar Galactica (BSG) ve 4400, benim de kişisel olarak beğenerek izlediğim dizilerdendi. 4400 dördüncü sezonda biterken BSG dört sezon ve birçok ekstra bölümle tamamlandı. Şu anda BSG serisinin öncesini anlatan Caprica dizisi ise yayınına ilk sezonunu bitirerek devam ediyor.

Bu yazının konusu ise, yine kaba tabirle uzaylıları konu alan V (Visitors) dizisi. Genelde yeni bir diziye başlarkan kafamda dizinin kalitesine dair soru işaretleri oluşur; bazı diziler ilk birkaç bölümde kalitesini belli ederken (örn. Dexter) bazıları ise sezon ilerledikçe aradığınız tempo ve kaliteyi yakalar (bkz. Fringe).

V ise beni bu konuda çok şaşırtarak daha pilot bölümünün ilk dakikalarında kalitesini belli etti. Başrollerinde Joel Gretsch (4400, Tom Baldwin) ve Elizabeth Mitchell (Lost, Juliet Burke) ile birlikte birçok farklı diziden tanıdık simanın bulunduğu bu dizi, BSG çapında, 4400 havasında bir bilim kurgu dizisi. Aşağıda fragmanını izleyebilirsiniz:

Henüz ilk sezonu bitirmemiş olmama rağmen şimdiden bilim kurgu severlere net bir şekilde tavsiye edebilirim; hem konu, hem oyunculuk, hem de çekim kalitesi çok iyi bir dizi. Elbette ne kadar uzun soluklu olur onu bilemem, ancak en azından bir ikinci sezon da olacağını biliyorum. Gerisini zaman gösterecek.

“We are of peace, always” – Anna, Visitor High Commander

İstersen bak, ama atlamak zorunda kalacaksın

2010-12-13T00:07:00.003+02:00

Bu şiirle karşılaşmam aslında çok tesadüfi bir şekilde oldu; kaçırdığım Latince sınavına girmek için üniversitedeki yabancı diller departmanı asistanlarının odasına gitmiştim, sınavı olduktan sonra kapıdan çıkarken asılı bir kağıt gözüme çarptı ve bu şiiri gördüm:

Leap Before You Look

The sense of danger must not disappear:

The way is certainly both short and steep,

However gradual it looks from here;

Look if you like, but you will have to leap.

Tough-minded men get mushy in their sleep

And break the by-laws any fool can keep;

It is not the convention but the fear

That has a tendency to disappear.

The worried efforts of the busy heap,

The dirt, the imprecision, and the beer

Produce a few smart wisecracks every year;

Laugh if you can, but you will have to leap.

The clothes that are considered right to wear

Will not be either sensible or cheap,

So long as we consent to live like sheep

And never mention those who disappear.

Much can be said for social savoir-faire,

But to rejoice when no one else is there

Is even harder than it is to weep;

No one is watching, but you have to leap.

A solitude ten thousand fathoms deep

Sustains the bed on which we lie, my dear;

Although I love you, you will have to leap;

Our dream of safety has to disappear.

Wystan Hugh Auden

Şiire bir bütün olarak baktığımızda, temposu ve akıcılığı bence çok dalgalı gidiyor; ara ara güzelleşirken bazen de basitleşiyor. Sanırım böyle durumlarda şiirin tamamından ziyade, birkaç ilham verici mısrayı belirleyip onlarla yetinmek lazım. Şiirde de bu mısralardan yeterli sayıda olduğu için, şiiri başarılı buldum.

Enteresan olan, şiirin benim hayatıma yansıması son zamanlara kadar yüzde sıfırdı, ben tam tersine atlamadan önce bakanlardanım, ki hala da öyleyim ama yavaş yavaş daha az bakmaya ve atlamasam da adım atmaya başladığımı hissediyorum.

Yine de çok daha güzel İngilizce şiirler var okumak isteyenlere, bakınız: http://hayatyenilerbizleri.blogspot.com/2009/04/i-am-not-there.html veya http://hayatyenilerbizleri.blogspot.com/2010/03/day-is-done.html.

De Gülüm

2010-11-04T00:50:00.005+02:00

Geçenlerde bir şekilde küçüklüğümüzde bizi etkileyen figürlerden biri hakkında yazı yazmamız istenince, aklıma lise zamanındaki Türkçe hocalarımdan biri gelmişti. Fiziksel olarak hepimizle aynı mekanda olsa da manevi olarak çok farklı yerlerde olan bu hocamız, samimi ve cüretkar tarzı, duygusal yaklaşımı ve keskin argümanlarıyla beni tabiri caizse büyülemişti; hatta o zaman bu hoca yüzünden ben de Türkçe öğretmeni olacağım gibi bir düşünceye kapılmıştım.

Gel gelelim, yine eğitimin içinde olsam da bir Türkçe öğretmeni olmadım. Ancak hocamızın o zaman bizlerle paylaştığı bir şiiri de hiç unutmadım, şimdi de ben paylaşayım dedim:

De Gülüm

de gülüm! De ki: ela bir günde geleceğim
İstanbul darmadağın olacak, saçlarım
darmadağın. Hepsi, darmadağın!
üzülme gülüm! Toparlanacağız, birlikte,
ayağa da kalkacağız, yürüyeceğiz de gülüm
hem de çelikten toprağını dele dele hayatın!
de gülüm! De ki: bitmiştir umut, bitmiştir
sevgi, bitmiştir güven!
güven bana gülüm!
sana bitmemişliği öğretecek, tattıracaktır
hasretten-hakikaten-ten değiştiren yüzüm!

göreceksin gülüm! Bekle!
hırslarımız, acılarımız gitgide ihanetlere
hainlere, ezilmelere alışacak..
göreceksin-sevinçten ağlayacaksın gülüm-ki
işte o vakit bana-doğrudur!-
şair olmak, seni sevmek pek çok yakışacak!
bak! şiirler var, mektuplar var, çocuklar var,
sokaklar var, kediler!

inan bana gülüm, ölüm yok bir tek! ölüm yok bize!
ölüm inananlar için sessizce
kara kaplı kitaplardan çıkartılacak..
göreceksin gülüm! Bekle! Göreceksin!
artık hiçbir insan, hiçbir kavga ve hiçbirimiz
bu dünyada, yapayalnız, umarsız kalmayacak!

Küçük İskender

***

Çok da güzel okurdu cidden şiirleri, belki de o yüzden daha da etkileyiciydi o zamanlarda bu şiir benim için. Şimdi de çok güzel tabii, o ayrı.

edison’un dediğine göre her yazıyı anlamlı bir şekilde bitirmem biraz göze batıyormuş, doğrudur da, böyle şairane bir bitiriş yapmak hoşuma gitse de zorlama olabiliyor bazen. O yüzden bu yazıyı o numaraları yapmadan bitiriyorum… bitti.

Ekmek arası

2010-10-08T03:38:00.002+03:00

İnsan bazen acıktığında, yemekten ziyade doyurucu bir atıştırmalık olarak sandviç yemek istiyor. Elbette evlerde genelde sandviç ekmeği yerine bildiğimiz beyaz ekmek olduğu için de bu öğün ekmek arası formasyonuna dönüşebiliyor.

Ekmek arası, yapması ne kadar kolaysa yemesi de o kadar zevkli bir yemektir. Burada dikkat edilmesi gereken önemli bazı detaylar var;

• Kimse kendini kandırmasın, ekmek arası için beyaz ekmekten daha lezzetli bir ekmek çeşidi yoktur; dolayısıyla tüm ekmek arasılarda beyaz ekmek kullanılmalıdır.

• Sürülen reçel vb. maddeler ekmeğin tek tarafına değil 2 tarafına da sürülmelidir. Ekmeğin arasında başka malzemeler de olsa asıl tat onlarda olacağı için yeterince konulmalıdır. Ancak çok abartılırsa tadı biraz bozabilir. Genel olarak sürülen malzemeler önce kullanılmalı, sonra arasındaki malzemeler koyulmalıdır.

• Bu tamamen kişisel bir görüş ama bence kaşar peynir yerine dil peyniri tercih edilmelidir. Ben her şekilde daha lezzetli olduğunu düşünüyorum. Eski kaşarı ise hiç sevmediğim için o konuda yorum yapamayacağım. Geri kalan daha eksantrik peynir çeşitleri de deneme olarak kullanılabilir.

Şimdi de bazı kombinasyonlara bakalım;

• Beyaz peynir & domates: Klasik, yeterince lezzetli ve nispeten sağlıklıdır. Domateslerin bol kullanılması ve de taze ve sulu olmaları kritik önem taşır. Beyaz peynir yağlı olmalı ve de çok sert olmamalıdır. Tatsız bir domates bütün öğünü berbat edebileceği için bu ekmek arasından önce domatesin tadı test edilmelidir.

• Beyaz peynir & çilek reçeli: Başarılı bir kombinasyondur, reçel çok tatlıysa daha az konulabilir. Çok sık yenirse bayabilir, ara ara yenmesi uygundur.

• Dil peyniri & vişne reçeli: Yine güzel, birbirini tamamlayan malzemelerdir; vişne reçelinin ölçüsü kaçarsa bu güzellik bozulacaktır. Reçeldeki vişnelerin çekirdekleri çıkartılmazsa, yeme sırasındaki lezzet hışmında birkaç diş heba olabilir.

• Dil Peyniri & salam (veya pastırma): Aslında salamla beyaz peynir de kullanılabilir ama dil peyniri bu durumda biraz daha uygun olabilir. Salam, ekmeğin 2 tarafına da koyulmalıdır, taraf başı 2 – 3 dilim yeterlidir. Salam yerine pastırma da uygun olacaktır, pastırmanın çemeni gerekmediği sürece çıkartılmamalıdır.

• Mayonez & salam: Bu listedeki en sağlıksız ama en lezzetli ekmek arasıdır. Mayonez kullanırken çok ölçülü olmak şart değildir, mide bulandırıcı seviyeye gelmedikçe problem olmaz. Önce salam konulması, sonra arasına mayonez sürülmesi lezzeti yoğunlaştıracaktır.

• Fındık ezmesi: Bol bol konulabilir, aşırılığı tadı hiç bozmaz. Çoğunluğun beğenisi Nutella yönünde olsa da bence Chokella açık ara daha lezzetlidir.

• Çilek reçeli & fıstık ezmesi: Bir kalori bombası olsa da tatlı krizi geldiğinde çok işe yarayacaktır. Ancak tatlı sevmeyenlere çok uygun olmayabilir. Önce fıstık ezmesinin sürülmesi mantıklıdır.

• Sosis & ketçap – mayonez: Şimdi bu elbette bir hotdog bozması ama bir fark var, sosis çiğ olarak konulmalıdır. Ketçap ve mayonez bocalama koyulabilir, gayet de güzel olur. İstenirse çok az hardal da eklenebilir. Elbette sosis diğer malzemeler sürüldükten sonra konmalıdır.

Farkındasınızdır ki bu kombinasyonlar minimum efor – maksimum lezzet formülüyle yaratıldığı için ısıtma, pişirme veya 3’ten fazla malzeme kullanma gibi zorluklar belirtilmemiştir. Ancak midesine güvenenlere şunu tavsiye edebilirim:

Beyaz peynir & domates & salam & çilek reçeli & tereyağı: Ekmeğe tereyağı çift taraflı olarak sürüldükten sonra çilek reçeli sürülür. Daha sonra salamlar konur, sonra domatesler, en son da beyaz peynir dilimleri. Ben küçükken çok yediğim bu kombinasyona ‘kusmuk’ adını vermiştim, çok da severdim, eminim hala da güzeldir.

Daha gereksiz ve anlamsız bir blog yazısı yazabilir miydim emin değilim, ama denemelerim devam edecek. Afiyet olsun.

İlk Güzel Hareket Bu

2010-09-22T00:50:00.003+03:00

‘Çok Güzel Hareketler Bunlar’ adlı programın hiçbir özelliğini sevmiyorum; programı izlerken bir kere bile güldüğümü de hatırlamıyorum. Espriler çok banal, konular fazlasıyla zorlama ve oyunculuk da ne yazık ki başarısız. Programın bu kadar çok izlenmesine ve hak ettiğinden çok daha fazla başarı elde etmesine çok bir anlam veremiyorum.

Bu ay ise ilk kez, bu ekibin yaptığı bir işi komik ve kaliteli buldum (gerçi itiraf etmek gerekirse sinema filmlerinin fragmanındaki bir sahnede de gülmüştüm). Filmsiz fragman adı verdikleri bu prodüksiyonda 300 Spartalı filmine gönderme yapılarak komik ama gerçek bir konu işlenmiş. Video şu şekilde:

Vidivodo.com : filmsiz fragman - 300 günübirlikçi kilyos muharebesi Etiket:

Öncelikle güzel bir konu bulunmuş ve gayet esprili bir şekilde işlenmiş. Dolayısıyla içerik olarak dolu bir çalışma olmuş. Ayrıca çekimlerdeki görüntü ve müzik de çok başarılı. Beni tek rahatsız eden nokta, başlardaki yıldız kayması esprisinin biraz zorlama olmuş olması; ben ki bu tarz basit ve belden aşağı esprilere en çok gülen insanlardan biriyim, beni bile güldüremedi bu espri.

Neyse çok uzatmayalım, güzel olmuş. Böyle devam edeceklerine pek inanmasam da yine de temenni ediyorum.

Az gittik, uz gittik...

2010-09-16T00:20:00.001+03:00

Güneşi bir ülkede doğurup başka bir ülkede batırmak…

İlk kez yaşadığım bu deneyimde gördüm ki, insan adaptasyon konusunda gerçekten rakipsiz bir varlık. Yanınızdakilerin de yardımıyla, var olduğunuz yabancı şehir bir anda hayatınız boyunca yaşadığınız bir mekan izlenimi verebiliyor. Elbette hiçbir zaman evin yerini tutmaz ama o kadar da fark etmiyor bulunduğunuz yer, sevinç de hüzün de neredeyseniz sizi orada da takip etmeye devam ediyor (bkz. Sezen Aksu – Tebdil-i Mekan).

İlk blog yazımda da belirtmiştim, hayatımızdaki sınırlar çoğunlukla kafamızdakilerden ibaret, ancak onları aştıkça bir yerlere varabiliriz. Aslında zaman biraz da inanmaktan ve ummaktan öte bir şeyler yapma, aksiyon alma zamanı. Benim için bunu yapmak zor oldu ama devamının geleceği, daha doğrusu gelmesi gerektiği düşüncesindeyim.

Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik, sonunda yine eve döndük. Ama önemli olan kalmak veya dönmek değil, kapıyı aralamış olmak…

Sarı Laleler

2010-09-07T16:33:00.002+03:00

Güneşi bir ülkede doğurup başka bir ülkede batırmak…

Çoğu insan için günlük yaşamın bir parçası olan bu rutin, benim için bir ilk. Dolayısıyla da içimde garip bir heyecan var. Teorik konuşmalarda dünya küçük, global, herkes bir diyoruz ama, fiziksel olarak mesafeler olduğu yerde duruyor, sadece artık aşılmaları çok daha kolay.

Bakalım anlayacak mıyım başka bir ülkenin şehrinin dilinden…

Mfö - Sari Laleler
Yükleyen obsessifleader. - Video klipler, sanatçÄ± röportajlarÄ±, konserler ve çok daha fazlasÄ±.

Kaçtığım o yer var ya...

2010-08-24T11:28:00.003+03:00

Doğruyu söylemek gerekirse, ‘Sana Ne’ şarkısıyla ünlü olduktan sonra Kutsi’nin yaptığı müziğin kalitesi gittikçe düştü (ki aslında Sana Ne ilk değil ikinci albümünün çıkış şarkısıydı Kutsi’nin, ilki ‘Soran Yok’ şarkısıydı). Özellikle yaptığı şarkıların hafif batı müziğinden arabeske doğru kayması ve de bu kaymanın basit şarkılarla olması, kendisi için büyük eksiler olarak not alındı. Hatta hiç ama hiç sevmediğim Hakan Altun’a gittikçe benzediğini bile düşünmekteydim…

Ki, son albümüne adını veren ‘Bambaşka’ şarkısını dinledim. Sözü ve düzenlemesi Sinan Akçıl’e, müziği de Kiriakos Papadopulos’a (gerçi bu ismi Google’da aratınca Yunan futbolcu diyor, acaba eski Beşiktaş’lı Halilagiç gibi sanatçı ruhlu bir futbolcu mu o da?) ait olan şarkıyı, açık söylemek gerekirse çok beğendim. Şarkının her yeri güzel olmuş, Kutsi’nin sesi ve yorumu bile çok başarılı bir şekilde şarkıya oturmuş. Aşağıda klibi izleyebilirsiniz:

Kutsi Bambaşka dinle Müzik dinle

Tek dikkatimi çeken konu, klibin ortalarında kız neden hoplayıp zıplıyor onu anlamadım, hani aşkıma yetişmeye çalışıyorum ama yetişemiyorum tarzı bir ambiyans mı yaratılmaya çalışmış onu da çıkaramadım ama, bunun dışında klibi de beğendim, sade, iddiasız ve şarkıya birebir uygun olmuş.

Umuyorum ki Kutsi biraz daha böyle şarkılar yapmaya devam eder de, biz de dinleyiciler olarak “Kutsi şarkısı beğenmek” hissiyatını ikinci kez düşünmeden dile getirebiliriz.

Hafızam Düşmanımdır

2010-08-04T00:26:00.002+03:00

Hem de nasıl yorgunsun yüreğim
Kendine verdiğin eziyettendir
Bir günü geçmez mi aklıselim
Gün gözü gördüğü kör düştendir

Varlığı yokluğundan beter aklın
Geçtiği yolları kazıyor bir bir
Pişman değil ama kendine dargın
İlk gölgede döndüğü geçmiştir

Geri gelse bile eski huzurun
Aklındadır artık gide de bilir
Boynunu dikse de sahte gururun
Bilirsin sonu vardır mutluluğun
Her günün ertesi gece gelecektir

***

Bu manzum deneme, Ezgi’nin “my memory is my enemy” (hafızam düşmanımdır) sözünden esinlenerek yazılmıştır.

Bağlanmayacaksın

2010-07-26T02:05:00.003+03:00

Bağlanmayacaksın bir şeye

Öyle körü körüne

“O olmazsa yaşayamam” demeyeceksin

Demeyeceksin işte

Yaşarsın çünkü

Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki

Çok sevmeyeceksin mesela

O daha az severse kırılırsın

Ve zaten genellikle o daha az sever seni

Senin onu sevdiğinden.

Çok sevmezsen çok acımazsın

Çok sahiplenmeyince

Çok ait de olmazsın hem

Çalıştığın binayı

Masanı, telefonunu, kartvizitini

Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.

Gökyüzünü sahipleneceksin,

Güneşi, ayı, yıldızları

Mesela kuzey yıldızı

Senin yıldızın olacak

“O benim” diyeceksin

Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir şeylerin...

Mesela gökkuşağı senin olacak

İlle de bir şeye ait olacaksan,

Renklere ait olacaksın,

Mesela turuncuya,

Ya da pembeye,

Ya da cennete ait olacaksın.

Çok sahiplenmeden

Çok ait olmadan yaşayacaksın

Senin değillermiş gibi davranacaksın

Hem hiçbir şeyin olmazsa

Kaybetmekten de korkmazsın

Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın

Çok eşyan olmayacak mesela evinde

Paldır küldür yürüyebileceksin

İlle de bir şeyleri sahipleneceksen

Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin

Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi

Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat

İlişik yaşayacaksın

Ucundan tutarak…

Can Yücel

***

İnsanların bize, bizi sevebilecek kadar yaklaşmaları için, incitebilecek kadar yaklaşmaları gerekir; ve adı üzerinde yaklaşan varlık ‘insan’ olduğu için, istemese de hata yapacak ve bizi üzecektir. Elbette aynı şey bizler ve bizim yaklaşıp da üzdüklerimiz için de geçerli.

İşte bu yüzden çok bağlanmamak lazım birilerine veya bir şeylere, çünkü ne kadar çok bağlanırsak, o kadar çok inciniriz. Ne kadar çok incinirsek de, o kadar çok acı çekeriz.

Okuduğum bir makalede "Güven başkasına karşı incinebilir olma isteğidir" diyordu (Mayer et al., 1995). Demek ki, birilerine güvenirken veya onları severken, hepimiz gönüllü bir risk alıyoruz. Aldığımız riske de herhalde bir şekilde değiyor ki, kederden göçsek de pişman olmuyor, aynı riskleri almaya devam ediyoruz. Sanırım burada önemli olan, aldığımız riskin sonuçlarına katlanabilecek güçte olmak.

Yani… her ne kadar birilerine bağlı olsak da, nihayetinde bir birey olabilmek. Kendi kendimize mutlu olamasak da, en azından mutsuz olmamayı öğrenebilmek. Çünkü sonuçta her şey değişiyor; sanırım bütün bu değişenlere rağmen savrulmadan yerinde durabilmek önemli olan…

Galiba bu yüzden bağlanmamak lazım diyor şair, yalnızlığın nankörlüğünden dem vuran, sevginin önemi üzerine sayısız mısralar yazan tüm şairleri biraz da karşısına alarak. Cesurdan ziyade gerçekçi, hatta çaresiz ve savunmasız bir ruh haliyle.

Bunu yapabilenlerimizin sayısı ise…

farkındayım, farkındayım...

2010-07-19T02:03:00.003+03:00

Beni tanıyanlar zaten farkındadır; var olan en bencil, benmerkezci, benden bağımsız olaylara karşı duyarsız ve vurdumduymaz, kapitalist, ve de politik ve ekonomik farkındalığı en az olan insanlardan biriyim. Bunu elbette gurur duyar bir tavırda söylemiyorum, hatta önemli eksiklerimin olduğunu da biliyorum, ama en azından dürüst ve kendimin farkında olduğumu düşünüyorum.

Bununla birlikte, bazı duyarlılıkların ve farkındalıkların da yarardan çok zarar getirebileceğini düşünüyorum. Örneğin, yakın bir zamanda Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı’na (TEGV) üye oldum ve sosyo-ekonomik konularda daha duyarlı olan bir arkadaşımla bu güzel haberi paylaşmak istedim. Arkadaşımdan aldığım yorum “biz orayı da sevmiyoruz, onlar xxx partisinin kalesi” şeklinde oldu.

Herkesin anlayışına ve bu anlayış çerçevesindeki hareketlerine saygım var, ancak yukarıda bahsettiğim mantalite bana çok anlamlı gelmiyor. Örneğin TEGV’de gönüllü olarak yardıma ihtiyacı olan çocuklara hem maddi hem de manevi gerekli yardım, daha da önemlisi eğitim sağlanabilir. Üstelik bunu yaparken, gönüllülere önemli rol yüklendiği için, herhangi bir partinin kalesi olup olmaması hiçbir şey fark etmiyor, sonuçta çocuklarla birebir iletişim içinde olanlar gönüllülerin kendileri. Dolayısıyla, buradaki, vakfın hangi partiye yakın olduğuna dair aşırı farkındalık, çocuklara yardım edecek gönüllülük konusunda bir tedirginlik ve isteksizlik olarak geri dönüyor.

Bence, ‘farkında’ olan herkesin asıl farkında olması gereken husus, hareket gücü olanların bu güçlerini doğru hareketlerde kullanmaları. Yani, her ne kadar eylemlere gitmek bir fikir beyanı olsa da, bana kalırsa eylemlerin büyük çoğunluğu yaptırım gücü olmayan beyanlardan öteye gidemiyor. Oysa ki eğitim alanında yapılan yardımlar, etkileri direkt görülebilen, ve de ülkedeki en temel soruna çözüm olmaya çalışan yardımlardır.

Tekrar ediyorum, burada kesinlikle özenti, görmemiş bir yeni gönüllü ukalalığı yapmaya çalışmıyorum. Tam tersine, başta da dediğim gibi, kişisel özelliklerim itibariyle bu gönüllülük işine ne kadar devam edeceğim bile tartışmaya açık. Bunu açıkça söyleyebilmemin en önemli sebebi, ben kendimi politik veya siyasi görüşüme göre tanımıyor, tanımlamıyor ve tanıtmıyorum. Ancak bunu yapan insanlara saygı duymamı sağlayan şey yaptıklarının ve düşündüklerinin arkasındaki sağduyudur. Kendini insanlığın iyiliğine adamış olarak tanımlayan birinin, elindeki kaynağı, sırf bir vakfın kendi fikrine uymayan bir partiye meyilli olduğu rivayetinden dolayı çocuklara yardım etmek için harcamak yerine dünyanın öbür ucunda olan bir olay için eylem yapmaya harcıyorsa, o zaman kafamda soru işaretleri oluşuyor. Elbette dünyanın öbür ucunda olan olay çok önemli olabilir, ama o konuda en fazla yürüyüş yapabilirken, burada çocuklara direkt ve birebir etki etme şansı mevcut. Fikri seçimlerin doğrusu olmayabilir, ama mantıklısı elbette vardır.

Yoksa böyle olduğumda mı..?

2010-07-10T17:08:00.003+03:00

Beni tanıyanların bildiği üzere, fiziksel hareket ve aktivitelerin büyük bir hayranı değilim. Ancak bu, henüz keşfetmediğim ve sevme potansiyelimin olduğu aktivitelerin var olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Nispeten boş geçen yaz sezonunu doldurmak için, tabiri caizse bir gaz ile dans dersi almaya başladım. Ancak, kendi çapımda lokalistliğimi de kullanarak daha popüler olan Latin dansları yerine Yunan danslarına başladım. Elbette burada da ilk öğrendiğim sirtaki oldu (daha doğrusu hasapiko ve zeybetiko).

Dans etmek yorucu bir şey, hele ki benim gibi staminası yerlerde sürünen biri için daha da zor, ama buna rağmen, garip bir büyüsü var. Öncelikle, öğrenmeyi sevdiğim için yeni bir şey öğrenmenin heyecanı var. Dansla akranlarımdan daha geç tanıştığım için çabuk öğrenmek istemenin verdiği hırs var. Dans pratiği yaparken, bir yandan ritm sayıp, bir yandan sıralı adımlara dikkat edip, bir yandan da müzikle uyumlu olmaya çalıştığım için de, müthiş bir konsantrasyon ve rahatlatma hissi var.

Bu yazdıklarımdan kesinlikle dans edebiliyorum tarzı bir mesaj algılanmamalı. Tam tersine, benim için alkol alınmadan edilen dans yeni bir konsept, hele ki rastgele değil de kurallı dans tamamen yeni. Buna rağmen, umuyorum ki bu, 3 günlük bir heves olmaz. Genelde günde 2 sefer 1’er saat pratik yapıyorum ama bakalım bu ne kadar devam edecek.

Dans pratiği yaparken dinlediğim şarkı da, Candan Erçetin’in güzeller güzeli son albümünden ‘Bahar’ adlı şarkı; yani: http://fizy.com/#s/1f9x9m

Şimdi tek geriye kalan, şarkıda geçen müjdeyi ve umudu bulmak…

Kördüğüm

2010-07-06T04:10:00.003+03:00

Başını göğsüme yasla

Kördüğüm, aynı telaşla

Geçiyor günler bir hızla

Dünya…

Dönüyor aynı zamanda

Yakıyor beni bu sevda

Bildiğim, gördüğüm olsan

Gördüğün, bildiğin olsam

İlk günkü gibi kor olsam

Sevda…

Geçiyor aynı zamanda

Yakıyor beni bu dünya

Mozolede

2010-07-01T04:19:00.002+03:00

Bazı şarkıları dinlerken tüylerimizin diken diken olmasının birçok sebebi var, bunlar içinde şarkının kendisi, güftesi, bestesi, yorumcusu, yorumcusunun sesi, yorumcunun yorumu, şarkının düzenlemesi gibi birçok da etken var. Dolayısıyla müzik, biraz bütünsellik ve tamamlanmışlık isteyen bir sanat dalı.

Elbette bu, bir şarkının güzel olması için bütün bu detayların bulunması gerektiği anlamına gelmiyor. Bugün paylaşacağım iki şarkıda, bu etkenlerin hepsi bir şekilde iyi olsa da, paylaşmamın sebebi, bu şarkılardaki yorumcuların özgün ve etkileyici stilleri.

İlk paylaşacağım şarkı, Türkçe’de ‘Benim Bütün Rüyalarım Seninle’ şeklinde yorumlanan ‘Historia de un Amor’ şarkısının Ana Gabriel tarafından seslendirilmiş şekli. Şarkının bağlantısı şudur: http://fizy.com/#s/14ys38

Şarkının kendisi zaten güzel, dolayısıyla bu konuda bir yorum yapmaya gerek yok. Ancak şarkıcının yorumu daha ilk mısradan etkisini gösteriyor. Sesindeki hüzün ve bunları pekiştirmek için kullandığı gırtlak nameleri hem profesyonel, hem başarılı, hem de çok etkili.

İkinci paylaşacağım şarkı ise bir Amerikan grubu olan Beirut’un ‘Flying Club Cup’ adlı albümünden ‘In the Mausoleum’ şarkısı. Hem solistin tek başına sesi ve yorumu, hem de grup üyelerinin zaman zaman tüyler ürpertici derecede yakışan vokal performanslarıyla şarkı dinlenmeye değer bir hal alıyor. Bağlantısı: http://fizy.com/#s/17o7kj

Bu şarkıları dinlemenizi şiddetle öneririm, zira Serdar Ortaç sayesinde ‘Poşet’e atılmış beyin ve ruhlarımızın temizlenmesi adına gerekli bir adım olacaktır. Kendisiyle ilgili daha fazla yazardım ama, elime yazık.

Tell me a hundred times

2010-06-14T02:00:00.002+03:00

Daha önce kendimi The Office dizisinden Michael Scott’a benzetmiştim, ve bu karakter dışında bana çok benzeyen bir başka dizi karakterinden de bahsetmiştim. Bu dizi karakteri de, Zach Braff’ın canlandırdığı, Scrubs dizisindeki John Dorian (J.D.) karakteri.

Öncelikle, karakterin en önemli özelliklerinden biri olan sevgisini söyleme dürtüsü:

Turk: It sounds like you're asking me out on a man date.

J.D.: Turk, why are you so afraid of loving me?

J.D.: [thinking] Just tell him how you feel without sounding like a girl for once.

J.D.: [to Turk] I miss you so much it hurts sometimes

Dr. Cox: I'm gonna go ahead and give you back one of these Man Cards. You deserve it.

J.D.: Wow... Wanna hug?

Dr. Cox: [taking the card back] You held on to it as long as you could, didn't you?

Kendiyle ilgili negatif eleştirileri bazen yanlış yorumlaması:

Jordan: I don't dislike you, I nothing you.

J.D.: That's special.

Anlamsız ve gereksiz konulardan anlamsız ve gereksizce bahsedebilmesi:

Elliot: Well, I haven't pooed in six days.

J.D.: Twice this morning, and I haven't even had my coffee yet.

Elliot: You really pick odd things to brag about.

J.D.: I'm just saying, if I had to get three by lunch, I probably could.

Yoğun yalnızlık korkusu:

Elliot: Do you want to be alone?

J.D.: No.

Elliot: Do you want to cry a little?

J.D.: No

J.D.: Because nothing sucks worse than feeling alone, no matter how many people are around.

Bir şekilde başkalarının onayına ihtiyaç duyması:

J.D.: Turk, am I needy?

Turk: No.

J.D.: Tell me a hundred times.

İçindeki çocuğu koruma içgüdüsü:

J.D.: It's the kid inside of us that keeps us all from going crazy.

Yaptığı hataların ve sonuçlarının farkında olması, bunlardan endişi duyması:

J.D.: It's hard to take positive steps, when you've burned the bridge you got to walk across.

Çevresindekilerin önemini ve değerini bilmesi:

J.D.: But in the end, the most important thing to accept is that no matter how alone you feel, how painful it may be, with the help of those around you, you'll get through this too.

Ve de neredeyse her zaman, kendisi gibi olması:

J.D.: You know, when you stop being frightened, time really is on your side. And you can just go on being you

Aslında daha çok söz var J.D.’nin söylediği ve “Bu tam Ahmet’in söyleyeceği birşey” diyebileceğimiz ama hepsini bulmam hem zor, hem de gereksiz, zaten genel resim bunlardan da anlaşılıyor.

Dizilerde bana benzeyen birkaç karakter daha olabilir, sanırın bu yazı dizilerinin sonunda bunları birleştirip bir karakter profile de çıkarabilirim. Böylece anlamsız şekilde zaman harcadığım uğraşlara bir yenisini eklemiş olurum.

Daha erken

2010-06-01T22:56:00.004+03:00

Biliyorum bu yaz şarkıları muhabbeti çok uzadı ama, yine de bu konuda yazmaya devam edeceğim, böyle de inatçı ve tutarlıyım.

Haziran ayına kadar çıkan tüm şarkılar arasında, yaz şarkısı olarak adlandırabileceğimiz en iyi şarkı Gökhan Özen – Daha Erken’dir. Klibi ise şu şekildedir:

Şarkı, klasik Serdar Ortaç şarkısı formülünü kullanıyor, Bengü’nün İki Melek veya Nazlı’nın Beni Yazın şarkılarını fazla derecede andırsa da, Gökhan Özen söz ve müziği bence güzel yazmış, sonuçta da başarılı bir şarkı olmuş. Yalnız albüm konusunda Gökhan Özen tek şarkılık (daha doğrusu aynı şarkının dört versiyonun olduğu) bir single çıkarmış; demek ki yaz için ilerleyen günlerde tam bir albüm gelecek. Bu arada şarkının klibinin şarkıya ve ritme uyumsuz oluşu, genel olarak da baştan savma bir hava vermesi pek hoş olmamış.

Sıradaki şarkıyı bloguma koyduğum için büyük ihtimalle çok eleştiri alacağım (binlerce okuyucusu olduğunu varsayan hayalperest blog yazarı), ama koymak zorundayım, çünkü ne yazık ki şarkıyı beğendim. Söz ve müziği Nazan Öncel’e ait olan Yanma Demezler Yanan Adama şarkısını, büyük sanatçı (!) Tuğba Ekinci icra ediyor:

İtiraf.com’da yayınlanacak kadar büyük bir itiraf; şarkıyı cidden beğendim. Üzgünüm ama bu gerçeği açıklamak zorundayım.

Son olarak, "Seni çöpe atacağım poşete yazık" şeklinde bir fevkaladenin fevkinde tabiri daha dilimize kazandıran Serdar Ortaç’a en derin minnettarlığımla teşekkürlerimi iletmeyi bir borç biliyorum. Allah herkese akıl fikir versin…

Fallara da aşk olsun...

2010-05-25T01:21:00.002+03:00

Yazın gelişi ve pop müzik konusuna devam edecek olursak, hareketli şarkılarda çok bir gelişme yok. Serdar Ortaç da albümünü çıkardı ve gördük ki ‘Poşet’ adlı şarkının bulunmayı hak ettiği yer çoğu poşet gibi çöp kutusu. Bu yazın, şimdilik, en iyi hareketli şarkısı, geçen yazımı yazarken es geçtiğim Gökhan Özen – İstanbul Daha Erken. Gülşen’in de şarkıları fena değil aslında ama furya yaratacak kadar etkili değiller.

Asıl enteresan olan ise bu zamanda çıkan yavaş şarkıların başarısı. Örneğin aşağıdaki şarkının hem kendisi hem klibi bence çok etkileyici:

Emre Aydın Bu Yağmurlar from auygun on Vimeo.

Emre Aydın’ı aslında çok sevmem. Söyleyiş tarzı çok özenti, şarkıları da özelliksiz gelir bana ama, bu şarkısında bence bu iki gözlemimi (veya önyargımı) kırmayı başarmış. Şarkının ‘Annem için’ kısımlarını söylerken, sözlerin içini, yani anlamını hissederek söylemesi şarkıyı daha da güzelleştirmiş.

Bir de benim çok geç fark ettiğim bir şarkı var, Candan Erçetin – Git. Belki de kendisini sütü seven inekler diye şarkı söylerken dinlemeye alışkın olmadığım için son albümündeki şarkılarının güzelliğini anca fark edebildim. Şarkı şu şekilde:

http://fizy.com/#s/1f9x9d

Şarkının sözleri uzun zamandır görmediğim kadar orijinal ve etkileyici. Mutluluk kadar uzak olmayan pişmanlık, yine ‘o’ çıktığı için sitem edilen fallar ve her gece daha vahim görülenler… Şık, zarif bir anlatım, sade bir yorumla birleşmiş, ortaya çok başarılı bir sonuç çıkmış.

Bir de aslında ben Sıla – Bana Biraz Renk Ver şarkısını beğendim, ne olursa olsun, geçmişi unutup, her şeyi boş verip ‘o’na geri dönme konseptini güzel anlatmış. Yalnız, şarkının nakaratındaki güzellik, geri kalan kısımlarında o güzel nakarata erişmeye çalışan doldurma sözlerden öteye gidememiş. Bir de Sıla, klip olarak konser ve turne görüntülerini kullanmış, ki bu da beni en çok rahatsız eden şey; ben izleyici olarak klip yerine bu görüntüleri izlemek isteseydim özellikle onu arardım, bu şekilde çekiverilen klipler bana hem özensiz hem de ucuz geliyor. Ha param yoktu ama şarkı televizyondan uzak kalsın istemedim, bunu çekebildim diyorsa o ayrı, ama ona da pek ihtimal vermiyorum.

Son olarak, Mirkelam & Kargo’nun şarkısını da beğendim. Mirkelam çok kaliteli bir müzisyen, Kargo’ya uyup uymayacağı konusunda şüphelerim vardı ama sanırım kısa sürede tahmin ettiğimden daha iyi bir ahenk yakalayacaklar.

Tarkan'ın son vuruşu

2010-05-11T22:38:00.002+03:00

2010'un yazı da belli ki geçen sene olduğu gibi pop müzik için büyük bir rekabet ve çeşitlilik içinde geçecek. Geçen senenin şampiyonu diyebileceğimiz Bengü'nün henüz albümü çıkmadı, keza Ajda Pekkan da bu yaz albüm çıkaracak mı belli değil. Hande Yener ve Demet Akalın zaten albümlerini çıkardılar; 'bakkal şarkıları'na geri dönüş yapan Hande Yener'in albümü ortalamanın üzerinde, ancak Demet Akalın'ın albümü ne yazık ki vasatın ötesine geçemiyor. Serdar Ortaç'ın da 20 küsur şarkıdan oluşan bir albüm hazırlığı içinde olduğunu düşünürsek, yazın her haftasına yetecek kadar kullan-at şarkı bizi bekliyor demektir.

Bu curcunada, geçtiğimiz seneyi suçlamalar ve davalarla geçiren Tarkan'ın geri dönüşünün nasıl olacağı da büyük bir merak konusu. Yaza giriş mevsiminde bulunduğumuz şu günlerde 'Sevdanın Son Vuruşu' adlı şarkısı radyolarda çalmaya başlayan Tarkan, bakalım nasıl bir başarı elde edecek. Şarkıyı aşağıdan dinleyebilirsiniz, 'Vay Anam Vay' albümündeki şarkılardan daha başarılı ve popüler olmaya aday, ancak, Tarkan'ın bu nispeten başarılı (sonuçta bu şarkı bir Dudu veya Fındıkkıran değil) atılımı, bir süredir boşladığı piyasada nasıl bir etki yaratacak, ya da gözle görülebilir bir etki yaratmaya yetecek mi, bunu hep birlikte göreceğiz.

Tarkan - Sevdanın Son Vuruşu

Söz: Aysel Gürel

Müzik: Tarkan

Düzenleme: Ozan Çolakoğlu

Huyumdur

2010-05-07T23:04:00.000+03:00

Bizi birbirimize bağlasın diye
Üç kuruş etmez bir aşka güvendim
Dönmemek üzere çekip gittiğinde
Seni bilmem ama ben hepten tükendim

Zaten yerdeydim, yaralıydım
Pes ederken seni gördüm ufukta
Ayağa kalkamayacak haldeyken
Ellerini hissettim omzumda

İlk defa savaşı kazanmışçasına
Sevdim, sevindim, beni paylaştım
Nasıl da ihtiyacım varmışsa
Görmedim, duymadım, ordasın sandım

Keşke yaram kanayıp gitseydi
İzi kalmazdı kararttığın günün
O kabuk bağlamadan bitseydi
Açılıyor, kahrolası kördüğüm

Bil ki şu anda ayaktayım artık
Sanki umurundaymış gibi senin
Gidilene koysa da en çok ayrılık
Kandırırım kendimi, huyumdur benim

***

Uzun zamandır şiir yazmamıştım, bir deneyeyim dedim. Umarım paslanmamışımdır...

Siber Aslanlar

2010-05-01T03:00:00.009+03:00

Reklam sektörüyle ilgilenenler, uluslararası reklam festivali Cannes Lions'ın önemini bilirler. Ödül kategorilerinden biri olan Cyber Lions'da bu sene Türkiye için şöyle bir uygulama yapılmış; Bahçeşehir Üniversitesi'nde toplanan genç reklamcılara bir konuda brief verilmiş ve bunu 1 gün içinde bitirmeleri istenmiş; verilen brief de AKUT'la ilgiliymiş.

Uzun lafın kısası, Cyber Lions seçimleri sonuçlandığında sevgili Sarper Bey ve takım arkadaşı Sedef Hanım Türkiye ayağının birincileri oldular, ve haziranda Türkiye'yi Cannes'da temsil edecekler. Bu büyük başarılarını can-ı gönülden tebrik ediyor, daha da güzel haberlerinin Cannes'dan gelmesini umuyorum.

Aşağıdaki bağlantıda birinci oldukları eseri görebilirsiniz:

http://works.litespell.com/lions/

Elbette projenin Türkiye ayağını senelerdir yürüten ve destek sağlayan Milliyet'e, ve de projenin Türkiye yöneticisi olan kuzenime de teşekkür ediyoruz.

23.04.1984

2010-04-23T02:52:00.002+03:00

1, 2, 3...

4, 5, 6...

21, 22, 23...

24, 25, 26...

...

:)

Kan ve Kum

2010-04-19T19:51:00.000+03:00

Başarılı televizyon yapımlarına imza atmak aslında çok da zor değil. Bunun birinci sebebi TV'de hem başarılı olmuş hem de olmamış birçok örnek var dolayısıyla da ne yapmak ve yapmamak gerektiğini görmek çok kolay. Elbette bunu çekecek bütçe bulmak ve kanala kabul ettirmek ayrı bir konu. Ayrıca amaç daha alternatif, yapılmamış bir şey bulmaksa, iş daha da zorlaşabilir.

Bugün bahsedeceğim örnek ise alternatif veya orijinal değil, tam tersine, bilindik iyi formülleri çok iyi harmanlamış ve sonucunda çok başarılı olmuş bir yapım.

Spartaküs'ün hikayesini anlatan Spartacus: Blood and Sand, 300 ve Gladyatör filmlerinin bir karışımı. 300 filmindeki görsellerin Gladyatör'deki hikayeyle birleştiği bu 2010 yapımı dizinin ilk göze çarpan özelliği cesur olması. Zamanında Nip / Tuck, Six Feet Under veya Tudors için kullandığımız bu kelime Spartacus: Blood and Sand ile daha da yeni bir boyut kazanmış, bunun yanında diğerleri çok masum kalıyor.

Burada bahsedilen cesaret, vahşet ve şehvet sahnelerinde sonuna kadar geçerli. Neyse ki dizi, bu konuda iki önemli şeyi başarıyor. İlki, dizi sadece bu sahnelere güvenen ve gerisi boş bir dizi değil, tam tersine, hem hikaye hem de oyunculuk iyi olduğu için, çekim ve görsellerin etkisi daha da güçlü oluyor. İkincisi ise bu sahneler genelde çok estetik ve sanatsal bir şekilde sunulduğu için itici olmak yerine çekici olmayı başarabiliyor.

Spartaküs rolünde Andy Whitfield oynuyor, diğer tanıdık simalar ise Mumya filmindeki John Hannah ve de Xena dizisinin başrol oyuncusu (ki kendisi Battlestar Galactica'da da uzun ve önemli bir rol almıştı) Lucy Lawless.

Sonuç olarak Spartacus: Blood and Sand, sürükleyici hikayesi, düşmeyen temposu, harika görselleri ve görülmemiş cesaretiyle son yılların en başarılı dizilerinden biri. Her bölümü yaklaşık 1 saat süren dizi izleyiciye her bölümde sinematik bir şölen yaşatıyor. Resmi fragmanı aşağıda izleyebilirsiniz, şiddetle tavsiye ediyorum.

That's what she said

2010-04-11T01:35:00.005+03:00

The Office dizisinin başrolündeki Steve Carell'in canlandırdığı Michael Scott karakterini sanırım hepiniz biliyorsunuzdur. Daha ben bu diziyi izlemeye başlamadan önce bir arkadaşım, bu karakterin hemen her yönüyle bana çok benzediğini söylediğinde çok merak etmiştim nasıl biri diye. Şimdi ise dizinin 6 sezonunu da izlemiş olan bir fanatiği olarak bu sözü çok iyi anlıyorum.

Bu karakterin ve benim benzeşen özelliklerimize bir bakalım. Örneğin Michael'ın sevilme takıntısı:

"Do I need to be liked? Absolutely not. I like to be liked. I enjoy being liked. I have to be liked. But it's not like this compulsive need to be liked, like my need to be praised."

"Do I want to be feared or loved? That's a good question. I want both. I want people to be afraid of how much they love me."

Ayrıca bir grubun parçası olma isteği:

"I love inside jokes. I'd love to be a part of one someday."

Bir gün bir şekilde sevilemeyebileceği korkusu:

"I don't understand...you want to see other people? Only other people?"

Sır saklama konusundaki muazzam (!) yeteneği:

"Jim and I are great friends. We hang out a ton... mostly at work, but the fact that he told me his secret and no one else says everything about our friendship. And that is why I intend on keeping that secret for as long as I possibly can."

Arkadaşlığa verdiği önem:

"I was shocked when he told me he was transferring to Samford. It's like with fireman, you don't leave your brothers behind. Even if you find out that there is a better fire in Connecticut."

Sınırını bilmeyen patavatsız, bel altı esprileri:

"Meredith is so old, that when she went to an antique store, they kept her. I got that off the internet, it's not mine. Hey Meredith, Liz Taylor called she wants her age back and her divorces back! Get it? 'Cause she's getting old, and she's been divorced, what twice?"

"Toby is in HR, which technically means he works for corporate, so he's really not a part of our family. Also, he's divorced, so he's really not a part of his family."

"Jim: You really think you can go all day long?